ترجيع‌بند مرحوم عبرت نائينى در ستايش سلطان سرير ولايت كليه حضرت مولى الموالى على عليه السّلام دوش آن سرو قد سيمين ساق * مر مرا آمد از وفا بوثاق شد وثاقم از آن بهشتى روى * غيرت باغ خلد بىاغراق جلوه‌گر چهره‌اش چو صبح وصال * تيره‌تر طره‌اش ز شام فراق دل جمعى به موى او مفتون * جان قومى به روى او مشتاق طاق ابرو به دل‌ستانى جفت * جفت گيسو به دلربائى طاق زخم او داغ سينه را مرهم * وصل او زهر هجر را ترياق حاكم شهر دل باستقلال * مالك ملك جان باستحقاق برده بر طاق ابروى آن بت * بتگران سجده خاضع الاعناق رند و شاهد ز شوق برده نماز * بر رخش بالعشى و الاشراق كفتم اى ماهروى مشكين موى * گفتم اى سرو قد سيمين ساق نه تو گفتى كه نشكنم پيوند * نه تو گفتى كه نشكنم ميثاق چه شد آيا كه باز بشكستى * از جفا رشته وفا و وفاق خواستم لب به شكوه بگشايم * گفت دم دركش و بگير اياق جرعهء نوش تا كه بزدايد * از دلت زنك شرك و رنك نفاق و من الماء كل شىء حى * گر شنيدى ميش بود مصداق جرعهء دركشيدم و به دو كون * چار تكبير گفتم و سه طلاق رفتم از هوش و اندر آن مستى * سير كردم در انفس و آفاق در وجود و عدم نديدم من * جز يكى اين دو كون را خلاق خواستم تا به چشم جان بينم * چهرهء حاكم على الاطلاق ناگهان گوش جان من بشنيد * اين نوا را ز مطرب عشاق كه بود وجه شاهد ازلى * جلوه‌گر از جمال پاك على